Mine‘nin güzel anlatışı ve fotoğrafı sonunda dayanamadım, bahçeye çıkıp soğan, sarımsak ve madanozumu topladım, zamanında tatlandırdığımız yeşil zeytinleri de kullanarak yapıverdim bu piyazı. Mevsimi geçti diye düşünürken bulduğum narları da üzerine taneledik ve o günkü tavuk yemeğimizin yanında yedik, gerçekten çok hoşumuza gitti. Tavsiye ederim.

Yine teşekkür ederim Mine, iyi ki paylaştın bizimle bu piyazı.

Tel kadayıfın yapımına bir kere televizyonda, yanılmıyorsam “Gezelim Görelim” programında rastlamıştım. O program Türkiyede yaşamadığım için seyredemediğime yandığım belki de tek programdır. Amerikada olsa öylesi güzel, farklı bir programın DVDlerini hazırlar satışa sunarlardı ama ülkemizde bu pazar daha gelişmiş değil ya da düşünülemiyor. ;(
Düğün sonrası balayına Antakya’ya gitmeye karar vermiştik iyi ki de gitmişiz. Harika bir yer. Kasım sonu olmasına rağmen hava çok güzeldi ama turistık mevsim olmadığından kalabalık da değildi. Oradayken çektiğimiz fotoğraflardan bazısı da Uzun Çarşıda kadayıf yaparken seyrettiğimiz bu ustaya ait. Hamurun içinde sadece un ve su olduğunu söyledi. Sam de bana bu aleti bizim evde yapacağını söylerek bir güzel kandırdı! Bakalım bizde böyle bir makine gerçekten yapılacak mı…

Yavaş yavaş dönen sıcak saca, o yukarıda gördüğünüz haznenin dibindeki deliklerden hamurun sicim gibi akmasıyla incecik kadayıflar oluşuyor. Koca sacın üzerindekilerin pişmesi herhalde 1 - 2dk ya var ya yok. Hamur haznesi ise sadece ileri geri hareketi ile kontrol ediliyor ki dönen panel üzerine akışkan hamur güzel bir şekilde, incecik yayılsın. Yanılmıyorsam hafıften yağlıyordu da sacı, o kısmının fotoğrafını da çekmemişim hafızamdan da silmişim. Pişince de elleriye toplayıveriyordu. Arkasında gördüğünüz yığın bir önceki taze kadayıflardı. Künefe ya da kadayıf için bu kadar taze tel kadayıfı bulun bulabiliyorsanız, biz ancak donmuşlarıyla idare ediyoruz burada…

Bu siteye yazmaya başladım başlayalı bir tane bile kurabiye tarifi vermemişim! Halbuki evimizde, her an gelebilecek misafirler icin kutu kutu kurabiyeler oldu hep. Bu düzene alışık olmam lazım güya ama burada ne çat kapı ne de başka türlü öyle bir akşam oturmasına gelen giden pek yok :) Olursa da kimsenin çay içme alışkanlığı yok, ya bira ya dondurma ya da başka tatlılar ikram ediliyor, oluyor bitiyor. Nerede bizim kurabiye, çay, kahve, meyve, kuruyemiş vs vs servisi!

Bu tarifi rahmetli nenem İstanköy’e akraba ziyaretine gittiğinde getirmişti. Evde yapılan klasik çöreklerin yanında tarifini almaya hak kazanmıştı; hem kolay hem katı yağsız, yumurtasız ve bir de anasonla gelen değişik bir tadı var. Bir başka özelliği ise pek kolay kolay bayatlamaması.

Tarifi de akılda kalabilecek cinsten: bir ölçü portakal suyu, bir ölçü zeytinyağı, bir ölçü şeker, kabartma tozu, anason ve yumuşak bir hamur yapmak için gerekli un.

Çok aman aman tatlı bir çörek olmuyor. Hatta benim eşime kalsa şeker miktarını iki katı kullanmalıymışım! Böyle dedi ama deminden beri 4 tanesini yedi bile.  Tabii bu fotoğrafı çekilip de “meşhur” olanları yiyor :) Öyle albenili bir görüntüsü de olmayabiliyor ama o iki lokmada bir anasona rastalamak yok mu! İşte o yüzden çok seviyorum bu çöreği.

Benim kullandığım ölçulerle vereceğim anasonlu çörek tarifini:

• 1 çay bardağı (1/2 cup) taze sıkılmış portakal suyu
• 1 çay bardağı (1/2 cup) zeytinyağı
• 1 çay bardağı (1/2 cup) şeker
• 1 yemek kaşığı kabartma tozu
• 1.5 - 2 yemek kaşığı anason (yıkayıp temizlemeyi unutmayın)
• 2 - 2.5 su bardağı un

Un hariç bütün malzemeyi bir kaba koyun, 2 bardak un ekleyip iyice yoğurun. Elinize yapışmayacak ama sert de olmayacak bir kıvam tutturana kadar un ekleyin. Kullandığınız una göre değişebilecek olan bu miktar bende 2.5 bardaktı.
Çok kabarmayan bir hamur olduğu için kurabiye kalıplarınızla kesebilir ya da elinize alıp sicim şeklini verip, kendi etrafında bir kere döndürüp şekillendirebilirsiniz. Ben bu sefer merdaneyle çok ince olmayacak şekilde açıp kalıplarla kesmeyi tercih ettim
175C (350F) ısıdaki fırınınızda üzerleri kızarana kadar pişirin.

Afiyet olsun!