Mizithrapita her ne kadar hamur kızartılarak yapılıyorsa da hafif olduğunu iddia edebileceğim bir tatlı. Rahmetli büyük teyzemden öğrendik yapmayı ve Giritli tatlısı demem yanlış olmaz herhalde — Rumca bir isim kullanılmasına başka bir anlam veremiyorum. Mizithra, parmesana benzer bir çeşit peynir Rumca lor peyniri, pita da ekmek/pide/hamur demek yanılmıyorsam. İsminden dolayı tahmin ediyorum ki bu tatlının orijinalinde mizithra (ya da parmesan) kullanılıyor olsa gerek ama tuzlu bir peynirle nasıl olur, hiç hayal edemiyorum bile. Lorla yapıldığı için Türkçeye çevirmek istersek lorlu ekmek ya da kızartıldığını da vurgulamak istersen lorlu pişi de denebilir.

Yapımı çok kolay, tek zahmeti mayalı hamur yapmak ve ocağın başında bu ufacık ekmekçikleri yapıp kızartmak. Biri hamuru inceltip, içine malzemeyi koyup kızartır diğer kişi de kızarmışları alıp pudra şekerini elerse bu tatlıyı yapmak çok daha kolaylaşır. Yani mümkünse iki kişi girin mutfağa. :) Teyzeciğim yaparken bu şekerleme işi benimdi. Yazları kesinlikle bir kaç kere mizitrapita bir kaç kere de lokma partilerimiz olurdu. Yayladaki evin terasında geçen o günler, daha ılınmadan yenen mizitrapitalar ve lokmalar bir anı şimdi.
Bir de, ılıkken yemenizi tavsiye ederim, o zaman tadına doyulmuyor ve bir oturuşta 5 - 6 tane yerseniz hiç şaşırmam.

Gerekenler:
(12 adet için)

Hamur:

• 2 bardak un
• 1 tatlı kaşığı kuru maya
• 1 tatlı kaşığı şeker
• yaklaşık 3/4 bardak ılık su

İçi:

• 200gr lor
• 9 - 10 sap nanenin yaprakları (kuru naneyle hiç denemedik ama sanki iyi olmazmış gibi geliyor)

Üzerine:

• yarım bardak kadar pudra şekeri

Kızartmak için:

• Ayçicek ya da canola yağı
• bir kase zeytinyağı

Öncelikle un, maya ve şekeri karıştırıp ılık suyu yavaş yavaş ekleyip hamuru yoğurun. Yumuşak, ele yapışmaz bir hamur elde edince yağlanmış bir kaba koyup ılık, esintisiz bir yerde mayalanmaya bırakın.

Bu arada içini hazırlayın: nane yapraklarını incecik kıydıktan sonra lorla karıştırın. Kesinlikle naneyi az tutmayın, tadını veren nanenin tazeliği ve çokluğu.
Hamurun mayası gelince, ayçicek yağını ısıtın. Çok ufak bir hamur parçası attığınızda hemen yağın yüzeyine çıkıyorsa ısınmış, kızartmaya hazır demektir.
Elinizi zeytinyağına batırın, hamurdan cevizden biraz büyük parçacıklar alıp yağlı avcunuzda, diğer elin parmakları/avcu ile bastırarak açın. İçine bir yemek kaşığı kadar naneli lor karışımından koyup hamuru bohça yapar gibi kapatın ve yassılaştırın. Bu arada elinizi yağlarsanız bu iş daha kolay olabilir ve kesinlikle bir açık bırakmamaya çalışın. İyice ısınmış yağınızın içine bırakın, iki tarafını da kızartın.
Kızarmış ekmekçikleri yağdan alıp kağıt havlu üzerinde biraz yağından arındırıp, hala sıcakken, servis tabağına alıp üzerine pudra şekeri eleyin.
Ilıkken servis yapın.

Demin bunu ilk defa tadan eşim çok beğendiğini söyledi ki naneye ya da lorla yapılan herhangi bir şeye çok alışık değil. Ama doughnut/berliner ve her turlü tatlı, ekmek seven bir kişi olarak “bir dahaki sefere içine böğurtlen reçeli de koyalım” teklifinde bulundu! O zaman adını da reçelli pişi koymak lazım herhalde. :)

Afiyet olsun!

Evde lor yapma konusu bir çok sitede ele alındı ama yazmadan geçemeyeceğim ben de. Yakında lorlu bir kaç tarif vereceğim için bir bütünlük oluşsun diyerek ve olur da bu yöntemi hiç duymamış olanlarınız belki vardır diyerek yazıveriyorum:

Gerekenler

• 2 lt süt

aşağıdakilerden biri

• 1 yemek kaşığı sirke
• 1 tatlı kaşığı tuz
• 2 - 3 yemek kaşığı kefir
• 1 - 2 yemek kaşığı limon suyu

Sütü kaynatın, yukarıda yazdığım malzemelerden birini ekleyip iyice karıştırın, tekrar kaynatın ve tencerenin altını kapatıp soğumaya bırakın. Temiz bir yoğurt bezine bu karışımı dökün, bir yere asın ve süzülmesini bekleyin. Şıp şıp damlama bitince bir süzgece alıp bir kAseye oturtun ve öylece buzdolabına kaldırın. İyice damlaması bitip da koyulaşınca işte sizi ev yapımı lor. Genelde bir gece buzdolabında kalıyor bizde. Yanılmıyorsam bu ölçülerden 400gr kadar lor elde ediliyor. Her seferinde ölçeyim diyorum, ölçüyorum da ama bir yere yazmayınca bir güzel de unutuyorum!

E, lor yapılır da Sibel’in sakızlı lorlu kurabiyesi yapılmaz mı? Bu kaçıncı yapışım bilmiyorum ama her yiyen tarifini istiyor. Siz daha el atmadıysanız bu konuya, Sibel’in kahvesine uğrayıp tarifini almayı unutmayın derim.

Dediğim gibi Yoğurt Diyarına bir kaç lorlu tarif gelecek. Yapmak istediklerimin başında Giritlilerin mizithrapita dedikleri bir tatlı var. Düşündükçe hemen yapmak istiyorum ama bakalım kısmet ne zamana… Ertelememek lazım.

Haftasonu Mersin’den misafirlerimiz vardı onlara annemden aldığım tariflerden birini yapmıştım; mahlepli tepsi çöreği. Annemin defterinde adı böyle değildi tabii. Aldığı kişinin adı parantezde yazıyor, adı da sadece “mahlepli” idi :) Ya da ben öyle not etmişim. Sizlerin de böyle bir alışkanlığı vardır sanıyorum, hangi tarifi kimden aldığınıza dair, yoksa hatırlamak mümkün olmuyor bazen.

Mahlep Arapların da kullandığı bir bahar olduğu için burada da bulmak kolay. Tane halinde bulunduruyorum ve gerektikçe elektrikli kahve makinesinden çekip öyle ekliyorum tariflere.

Genelde evde olan malzemelerin kullanıldığı, katı yağsız, hafif tatlı mahlepli çöreğimiz için gerekenler:

• 3 yumurta
• 1.5 su bardağı şeker
• 1/2 su bardağı süt
• 1/2 su bardağı zeytinyağı
• 2 tatlı kaşığı toz mahlep
• 3 su bardağı un
• 1 paket kabartma tozu
• üzerine: susam

Fırınızı 180C (356F) ısıtın. Susam hariç tüm malzemeleri karıştırın. Alıştığımız kek karışımlarından daha koyu ama elle şekillenebilen çöreklerden daha akışkan bir kıvamı oluyor. Yağlanmış yuvarlak büyük ya da 9×13 inch ya da büyük oval borcamınıza döküp üzerine dilediğiniz miktar susam serpiştirip fırına sürün. üzeri hafif kızarınca, batırdığınız kürdana iç yapışmayınca fırından çıkartıp soğutmayı unutmayın. Eskiden hiç çay içmeyen biri olarak bunu söylediğime inanamıyorum ama öğleden sonra çaylarında çok iyi gidiyor.

Afiyet olsun!