Yazların vazgeçilmezi oldu bu yabani meyveleri toplamak, onlardan şurup, reçel yapmak ya da öylesine, tazecikken tüketmek. Bulunduğum yerde böğürtlen o kadar çok ki, zamanını kaçırmadan toplayabilirseniz senelik reçellerinizi hazırlamanız işten bile değil. Son 6 senedir ben de aynen öyle yapıyorum. Bu sene iki tane daha yabani meyveyle tanıştım: Türkçesini bilmediğim gooseberry ve yabani frenk üzümü. İngilizcesi gooseberry olan meyvenin Türkçesini bulabilmiş değilim, bir bileniniz olursa bilgilendirirseniz sevinirim. Frenk üzümlerinin de yabanisine ilk defa dikkat ettim; hep zehirlidir diyerek uzak durduğum bir çalıymış meğer! Eşimin annesi sayesinde tanıştım bu meyvelerin yabanileriyle ve yine onunla yaptık reçeli de şurubu da.

Bu çok dikenli yabanı gooseberry meyvelerini toplarken kesinlikle bahçe eldiveni giymeniz gerekiyor. Çalısını tanımazsanız, meyveleri görseniz de yenebileceğini tahmin etmek, dikenleri dolayısıyla biraz imkansız gibi. Gerçi eldivenle biraz ovuşturunca, dikenleri yumuşatınca yiyebildim ama yine de öyle hemen ağza atılacak bir şekle gelmiyor. İçi ise minik minik çekirdek dolu. Tadını anlatabileceğimi sanmıyorum; ekşice ve birazcık murt (yabani mersin bitkisinin meyvesi) tadı var gibi. Pektininin çok olduğu söyleniyor.

Reçelini yapmak için meyveleri koyduğumuz tencereye, meyvelerin hacminin 1/3′ü kadar su ekledik ve hafif ateşte kaynamaya bıraktık. Su ısındıkça meyveler de patladı, sularını saldılar ve suyun rengini, tadını değiştirdiler. Hepsinin ezildiğinden emin olunca bir süzgeçten geçirip süzülen suyunu topladık ve posayı da attık. Çıkan su, şaşırtırcasına pembeye çalan bir renkti. Soğuyunca daha da pembeleşti ve hatta şeker ekleyince iyice rengi döndü. Yeşil bir meyveden nasıl oluyor da bu renk çıkıyor, ben anlamış değilim. Eşimin annesinin bulduğu tarif nedense suyun iyice soğumasını, şekerle öylece karıştırılıp pişirilmesini söylüyordu. Ve oran olarak da 2 bardak soğuk meyveli suya yarım kilo şeker verilmişti. Biz de öyle yaptık ve koyulaşıncaya kadar (soğuk bir tabağa damlatıp buzdolabına kaldırın, sertleşıyorsa olmuş demektir) ve 104C (220F) sıcaklığına ulaşınca kadar kaynattık. Sonra da sterilize ettiğimiz kavanozlara boşaltıp kapaklarını beklemeden kapattık, vakumlandılar.

Şurup içinse pektini pek fazla olmayan, tadı da pek yerinde olmayan frenk üzümlerinin suyuyla karıştırdık goosebery’leri kaynattığımız suyuö ve şekeri yine yukarıdaki oranda ekledik. Yarım saat kadar kaynatıp, koyulaşmadan kavanozlara boşalttık. Serin serin meyve suyu istediğimizde su ya da maden suyu ile karıştırıp içilecekler.

En yukarıdaki fotoğrafta, nispeten daha koyu renkte olan frenk üzümlü şurup, öndeki kavanoz da sadece gooseberry kullandığımız reçel. Yemyeşil meyveden bu renkte reçel çıkıyor işte.

Evde yapılmış şurubun, reçelin yerini başka bir şey tutmuyor benim için. Hele ki meyvelerini de siz topladıysanız.

Karpuz çekirdeğini ne yapacağımızı çok iyi biliriz de kavunun çekirdeğinden ne yapılır hiç bilmezdim. Ta ki geçen sene “Bir şey yapılıyorsa Tijen kesin meyveler kitabında bahsetmiştir” diye düşünüp, kavun ile ilgili sayfaları çevirip de bu tarifi bulana kadar. Meğer İzmir’in Kemeraltında (eskiden) satılan, çok sevilen bir şerbet yapılırmış; sübye. Hala satılmıyorsa ne yazık, keşke bu unutulmaya yüz tutmuş şerbetlerimiz yeniden kazandırılsa toplumumuza, yaşantımıza da kimseye yararı olmayan asitli içeceklerden uzaklaşsak, çocuklarımız hiç tanışmasa.
Yapımı çok kolay olan bu şerbetimizi denemenizi tavsiye ederim, çok hoş bir tadı var.

Gerekenler:

• 1 bardak yıkanmış kurutulmuş kavun çekirdeği
• 4 bardak su
• 3/4 bardak şeker

Kavun çekirdeklerini su ve şekerle birlikte blendere koyup 10 - 15 dk, iyice püre olup da bembeyaz olana kadar çekin. Üzerine tülbent koyduğunuz süzgecinizden geçirip sürahiye aktarın. İyice süzüldüğünde şekerini kontrol edin, azsa ekleyip eriyene kadar karıştırın. Buzdolabında iyice soğutup servis edin.

Tarifi Gökçen Adar’dan aldığını belirten Tijen, bu içeceğin 2 günden fazla dayanmayacağını, kullanılacağı zaman hazırlanmasını da salık veriyor. Teşekkürler Tijen ve Gökçen bey bu tadı bize hatırlatıp, öğrettiğiniz için.

Ekleme (1 Mayıs 2006): demin internette başka kültürlerde de yapılır mı acaba diye kısa bir araştırma yaptım da Meksikalıların meşhur horchatasının da kavun çekirdeğiyle yapılan bir çeşidi olduğunu gördüm. Bu içeceğin en yaygın yapılış şekli olan pirinçlisini içmiştim.

 

Işyerindeki Noel hediyeleşmesi sırasında işarkadaşlarımdan Paul, evde “Kahlua” yaptıklarını ve sonuçtan çok memnun olduklarını söyledi. Bundan önce bir çok tarifi denediklerini ve hiçbirinin de bunun kadar iyi olmadığını belirtti. Daha da iyisi, bir çok likör yapımında bahsedilen aylarca bekleme süresi de gerekmiyordu! 

Bunları duyunca tarifini istemem pek uzun sürmedi, tahmin edersiniz ki. Ertesi gün tarif geldiğinde, bir misafirimiz için aldığımız, ondan sonra da kimsenin yüzüne bakmadığı toz/hazır kahveyi de kullanabilecektim. Hemen Trader Joe’s yolu tutuldu ve iyi olduğunu düşündüğüm bir şişe Rus vodkası aldım. Soğuma süresi dahil yaklaşık 20dk harcadım bu tarif için. Sonuç mu? Vodkayı sert tadı yüzünden katıksız içemiyorsanız — ki bu konuda yalnız değilsiniz, ve kahve kokusu sizi cezbediyorsa bu tarifi denemenizi tavsiye ederim. Güzel bir yemek sonrası, harika bir tatlıyla çok iyi gideceğine eminim. İçmek, içirmek için kendi sebeplerinizi bulacağınıza çok eminim!

Tarif:

1. 4 bardak şeker
2. 2 bardak kaynar su
3. 1 bardak hazır granül kahve (neskafe cinsi kahve)
4. 1 şişe (750ml) vodka
5. 3 yemek kaşığı vanilya özü (sanıyorum ki 2 - 3 paket vanilin de kullanılabilir, ama emin değilim)

Yapımı:

1. Şeker ve kahveyi iyice karıştırın, Üzerine kaynar suyu dökün. Eriyene kadar iyice karıştırın ve soğumaya bırakın
2. Büyükçe bir sürahiye bir mutfak bezinden süzerek aktarın ve üzerine vodka ve vanilyayı ekleyin
3. İyice karıştırın ve tekrar bezden süzerek şişelere boşaltın (vodka şişesi yeterli olmayacağı için ekstra bir şişe bulundurmayı unutmayın)

Unutmayın: bekledikçe tadı daha da güzelleşecek, hemencecik bitirmeyin!

Likörünüzü kullanabileceğiniz tarifler için bu siteye bakabilirsiniz.

Afiyet olsun!